Mijn ouders hadden een Ruzie

Afgelopen maandag zat ik in de metro 53 op weg naar huis. Voor degene die metro 53 niet kennen, is de metro de snele link tussen bijlmer en centraalstation in Amsterdam. de Metro 53 is niet alleen een middel voor openpaar vervoer voor de bewoners van bijlmer maar hij steekt de grens over en wordt ook een spiegel voor hoe wij als mensen samen leven. de maximaal reistijd tussen het begin punt en het einde punt is ongeveer 25 minuten. Voor mij als een reiziger en ook als een theatermaker is dit 25 minuten een kort live toneelstuk waarin de reizigers de hoofdspelers zijn en het poduim is de metro 53.

op de dag zat ik in de metro en mijn gedachten waren ergens anders, bij mijn familie in Jordaníe. mijn ouders hadden een ruzie over het huis, onze huis in Amman. Mijn vader wilde dat alles in het huis blijft zoals het is en mijn moeder wilde nieuwe dingen kopenen en het huis anders inrichten. Heel dom maar ja … ze zijn 40 jaar getrouwd. De kinderen zijn oud geworden en ze hebben niks anders dan een ruzie te maken over de kleine dingen. Maar wat op vallend was dat ieder blijft met zijn standpunt vast en niemand wilt een stapje naar de ander maken. Het is wel lachen en ik was ook zo toen ik in de metro zat. Naast mij zat een ouder surinaamse vrouw en ze had een glimlach op haar gezicht. Ik dact dat ze me toe lachte maar het was iets anders.

Tegenover ons zaten twee blanken jonge mannen. Het was duidelijk dat de twee mannen verliefd op elkaar waren. De verlengenheid en ook de bescheidenheid van de twee mannen gaven het gevoel dat ze zo waren. De scéne van de twee mannen heeft mijn ogen vangen. Want ik heb de intimeteit tussen twee mannen niet eerder gezien in de metro 53. ik heb het wel eens gezien tussen man een vrouw maar niet tussen twee mannen. En dat was voor mij heel interesant om naar de andere reizigers te kijken hoe zij zouden reageren op wat zij zien. de twee mannen probeerden zich niet tot de maximum gaan maar toch bleven zij met dit mooie gevoel van verliefdheid.

Twee haltes verder stapten de twee manen uit. Ik keek naar de oude vrouw die hun met haar ogen heeft gevolged en de gilmlach van haar bleef aan haar gezicht. Meteen heb ik haar gevraagd over wat ze heeft gezien. Ze zij “ik vond het wel mooie hoor, ze waren wel verliefd. Maar ons geloof accepteer het niet, maar toch zijn wij wel mensen en wij kunnen niet andere mensen oordelen” ik was helemaal verkocht van wat de vrouw heeft gezegd. Want ik vond het wel terecht wat ze zei. Ze kon wel zeggen; ja dat mag niet of dat is verboden van de geloof of weet ik veel. Maar ze heeft niet vast gezet met haar gedachten over wat mag en niet mag. Ze gaf de mensen hun recht om te doen wat ze willen en ze behoud haar religeuze meening voor haar zelf. Toen dacht ik als mijn ouders kunnen zien wat er hier gebeurd en hoe de mensen met elkaar kunnen omgaan dan geloof ik dat mijn ouders niet vast zullen zitten met wat ze denken en ze kunnen allbei hun dingen doen het vernieuwing van het huis en tegelijkertijd het behouden van hoe het huis is gereicht.

Theater maker

Ibrahim Mousa