Whose is going to cry you Gaza?

A young boy asks his mother while is he watching the TV. Mother is busy shopping online. The mother has no attention for her boy. The boy asks his older brother who’s playing wii games.   

Boy:

Bro … what’s happening?

Bro:

What?

Boy:

Why do I see people collapsing?

Bro:

I see no one collapsing dear …

Boy:

Its true Bro … I see now parts of people are collapsing

Bro:

I guess I’m the one who’s going to collapse if I’m not going to finish this stage of the game

Boy:

Bro … you are not watching!

Bro:

I do watch.

Boy:

Watch the TV.

Bro: (he moves his eyes towards the TV)

God … Who did change the channel?

Boy:

Me

Bro:

Why?

Boy

So …

Bro:

Turn it back

Boy:

Nee

Bro:

I have no time to play right now. Turn it back to the cartoons.

Boy:

Nee

Bro:

Don’t make angry … I will send you to your room if you don’t change the channel … zipzaap

Boy: (He hides the remote control)

… … …

Bro:

Give it to me … give it to me … give the god dam remote control right now …

You naughty boy … give it to me

Boy

You want everything for your self

Bro

I decide what I want … give it to me

Boy

I will give it you if you answer my questions.

Bro

I answer no shit … give it to me (angry)

 

Boy:

Why are these people falling down with their blood around them!

Bro:

This is no blood

Boy:

It is red

Bro:

No no no … I mean … this is blood but not like our blood

Boy:

… … …

Bro:

There are sick people; their blood is not good because of that when they fall down their blood falls down.

Boy:

But … they don’t fall free well

Bro:

No … I can see that … they are poor and have no food … so I guess they have stealing something and they are getting punished for, the same thing will happen to you if you don’t give me this remote.

Boy

What?

Bro:

You will be grounded with no money, no mars, no kitkat and no wii no more!

Boy:

Wii …

Bro:

Yes … your wii, so be good boy and give this remote.

Boy:

I give you if you tell me why they have a different blood than us.

Bro:

(Angry) … I don’t care what is happening on the screen, I don’t give a dam for this people. It was always so and it will be so … give me the remote.

Boy:

No

(Bro wants to take the remote from hem and walks towards her. Before he reaches hem the boy throws the remote to his brother’s head and hits hem. The brother falls down near the boy, not believing what is happening. Bro begins to bleed and he starts to cry. The mother sees what happens and runs to her two boys)

Mom:

What have you done boy?

Bro:

How dare you?

Boy:

I had no choice

Bro:

He changed the channel

Mom

You are not allowed to see this, why did you change it then

Boy

I was bored and you were busy

Mom

Bored … so you hit your brother with the remote  

Boy

He doesn’t want to let me play with him, or talk to him, either giving me time to play with my wii. I had no choice.

Mom

Listen boy … I have no time for this madness, all I need right now is buying that ring … give me this remote … apologize to your brother and go to your room you’re grounded.

Bro

Yes

Boy

I’m the one who must pay for his greediness and selfishness

Mom

You have to listen to your older brother and do what he wants

Boy

Even if he wrongs

Mom

To your room

(The older brother laughs)

Boy

Bro found someone to standby him

Mom

Now … to your room

Boy

This is what’s happening on the screen

Mom

Go now

Boy

(On his way to his room)

My Bro you find someone to cry you and to cry your actions … I wonder if this people find someone to cry them … who is going to cry you Gaza

End   

 

 

 

 

hi

the first monologue is ready. check theater play mud

love

I’m back to write

It has been a long time since I’ve written something on my weblog. It took me a while to gather my parts and having the feeling to write again. In the next couple of days I’m going to write my first short story. This short story is based on the theatre play ‘Mud’ the love of story of Hind. I’m working at this moment on this play for the coming couple of months. The premiere of the theatre play will be at the end of April.

So dear people I hope that I didn’t take a long time to begin again.

Love

Ibrahim

Mijn ouders hadden een Ruzie

Afgelopen maandag zat ik in de metro 53 op weg naar huis. Voor degene die metro 53 niet kennen, is de metro de snele link tussen bijlmer en centraalstation in Amsterdam. de Metro 53 is niet alleen een middel voor openpaar vervoer voor de bewoners van bijlmer maar hij steekt de grens over en wordt ook een spiegel voor hoe wij als mensen samen leven. de maximaal reistijd tussen het begin punt en het einde punt is ongeveer 25 minuten. Voor mij als een reiziger en ook als een theatermaker is dit 25 minuten een kort live toneelstuk waarin de reizigers de hoofdspelers zijn en het poduim is de metro 53.

op de dag zat ik in de metro en mijn gedachten waren ergens anders, bij mijn familie in Jordaníe. mijn ouders hadden een ruzie over het huis, onze huis in Amman. Mijn vader wilde dat alles in het huis blijft zoals het is en mijn moeder wilde nieuwe dingen kopenen en het huis anders inrichten. Heel dom maar ja … ze zijn 40 jaar getrouwd. De kinderen zijn oud geworden en ze hebben niks anders dan een ruzie te maken over de kleine dingen. Maar wat op vallend was dat ieder blijft met zijn standpunt vast en niemand wilt een stapje naar de ander maken. Het is wel lachen en ik was ook zo toen ik in de metro zat. Naast mij zat een ouder surinaamse vrouw en ze had een glimlach op haar gezicht. Ik dact dat ze me toe lachte maar het was iets anders.

Tegenover ons zaten twee blanken jonge mannen. Het was duidelijk dat de twee mannen verliefd op elkaar waren. De verlengenheid en ook de bescheidenheid van de twee mannen gaven het gevoel dat ze zo waren. De scéne van de twee mannen heeft mijn ogen vangen. Want ik heb de intimeteit tussen twee mannen niet eerder gezien in de metro 53. ik heb het wel eens gezien tussen man een vrouw maar niet tussen twee mannen. En dat was voor mij heel interesant om naar de andere reizigers te kijken hoe zij zouden reageren op wat zij zien. de twee mannen probeerden zich niet tot de maximum gaan maar toch bleven zij met dit mooie gevoel van verliefdheid.

Twee haltes verder stapten de twee manen uit. Ik keek naar de oude vrouw die hun met haar ogen heeft gevolged en de gilmlach van haar bleef aan haar gezicht. Meteen heb ik haar gevraagd over wat ze heeft gezien. Ze zij “ik vond het wel mooie hoor, ze waren wel verliefd. Maar ons geloof accepteer het niet, maar toch zijn wij wel mensen en wij kunnen niet andere mensen oordelen” ik was helemaal verkocht van wat de vrouw heeft gezegd. Want ik vond het wel terecht wat ze zei. Ze kon wel zeggen; ja dat mag niet of dat is verboden van de geloof of weet ik veel. Maar ze heeft niet vast gezet met haar gedachten over wat mag en niet mag. Ze gaf de mensen hun recht om te doen wat ze willen en ze behoud haar religeuze meening voor haar zelf. Toen dacht ik als mijn ouders kunnen zien wat er hier gebeurd en hoe de mensen met elkaar kunnen omgaan dan geloof ik dat mijn ouders niet vast zullen zitten met wat ze denken en ze kunnen allbei hun dingen doen het vernieuwing van het huis en tegelijkertijd het behouden van hoe het huis is gereicht.

Theater maker

Ibrahim Mousa

Negen januari kom ik om acht uur ‘s morgens op de radio.
FunX.nl.

Ik wordt hierin geïntervieuwd over mijn nieuwe stuk: Paarse regen.

Luister graag mee en ik benieuwd naar jullie reactie.

Ik word vaak gevraagd waarom ik theater maak! En mijn antwoord wordt vaak; ik weet het niet. Als ik weet waarom ik theater maak dan stop ik misschien met theater. Misschien is het de noodzaak dat ik niet hoef te weten waarom ik theater maak en blijf zoeken in deze illusie wereld die voor mij over contact, band en stukje land gaat.